Menopauze: Heeft je maan gepauzeerd?

Rose maan melk voor een betere slaap op een witte achtergrond. Ayurveda warme drank gedronken voor het slapen gaan. Lekker bij slapeloosheid, angst en slapeloosheid

After years of biking regularly, my period failed to come. I was traveling overseas, while my husband was at home, so I knew I was not pregnant. It dawned on me that this was the Gateway to , the first indication of my physical clock winding down. Finally, after 40 days, my flowed again. Relief and sadness intermingled in my own.

Wat gebeurt er?

The grief grew from realizing that my stream is preparing to stop. Are you still cycling? Are you in the middle of menopause? What’s your connection with any of those flowing stages you are in, or with the lack there of? Following my adolescence and early of cursing my , and seeing it as a hassle and a nuisance, I’ve spent years familiarizing myself with my stream. I learned to embrace it and draw strength from it. I began enjoying its gifts of intuition, and its invitation to take some time for resting, dreaming, creating, delving into my heart, and simply Being.

Part of the journey for me was reclaiming different names for the . MoonTime, Moon Flow, or just my Flow, are words I use in of this link between our cycles as girls, and the cycles of the moon (both 28.5 days long). If my bicycle is a Moon Flow, than its quitting is best called Moon Pause! Since most of us weren’t welcomed into womanhood once we came of age, we all have a chance to meet up with the ending of our biking years with as much as we could muster.

Maar hoe?

How would you honor your transition, as it comes? Or if your Moon has paused, how do you honor the years you spent cycling? When my Moon pauses, I will create a necklace, where I would like to dangle charms that reflect my to the energy of our bloodstream to give life, and to open the veil to the thickness of the Great Mystery. I’m collecting these charms, separately, along my paths, in prep for my Moon Pause.

Het begin van mijn eerste periode was een onbewuste actie, nauwelijks gezien, en zeker niet geëerd. De reis van het afscheid nemen van mijn fietsjaren ontpopt zich als precies het tegenovergestelde: een bewuste reis van erkenning en eerbied voor de heiligheid van mijn Maantijd. Terwijl ik dit schrijf, fiets ik regelmatig. De geboorte vond plaats op het goede moment van mijn lichaam, niet het mijne. En zo is het ook met het aflopen van mijn cyclische klok, die wordt uitgevoerd door zijn eigen grote ritme. Het leert me geduld te hebben en maakt me nederig, alweer, in zijn eigen wonder.

 

Vorig artikelWil je riskeren HRT te nemen? Lees mij!
Volgend artikelWat moet u weten over borstcysten?